Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου 2015

Κριτική βιβλίου: Η Ανατολή


Το νήμα της ιστορίας ξετυλίγεται στην Αμμόχωστο λίγο καιρό πριν την τουρκική εισβολή. Ένα ζευγάρι Ελληνοκυπρίων εγκαινιάζει το πιο πολυτελές ξενοδοχείο της περιοχής. Μέσα στο εορταστικό κλίμα που επικρατεί κανείς δεν μπορεί να φανταστεί τι επιφυλάσσει το μέλλον. Οι ζωές όλων ανατρέπονται ριζικά. Μέσα από τα ερείπια αναδεικνύονται στοιχεία απ' όλο το φάσμα της ανθρώπινης φύσης: απληστία, προδοσία, κυνισμός, αλλά και αλληλεγγύη, συντροφικότητα και αγάπη. Μετά το τέλος αυτής της ιστορίας τίποτα πια δεν θα είναι το ίδιο.
Το βιβλίο αυτό ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών από αρκετούς Ελληνοκυπρίους που υποστηρίζουν ότι η συγγραφέας κρατά μεροληπτική στάση υπέρ της τουρκικής πλευράς. Η Βικτόρια Χίσλοπ αναφέρεται περισσότερο στους χειρισμούς της ελληνοκυπριακής πλευράς και της ελληνικής κυβέρνησης, αφήνοντας να εννοηθεί ότι η Ελλάδα είναι η κυρίως υπεύθυνη για την τραγωδία της Κύπρου και όχι η Τουρκία που πραγματοποίησε την εισβολή. Η αλήθεια είναι πως πρόκειται για ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο ζήτημα που θα έπρεπε να προσεγγιστεί με μεγαλύτερη προσοχή.
Όσον αφορά το λογοτεχνικό κομμάτι, η συγγραφέας ακολουθεί την πεπατημένη. Απλή και στρωτή γλώσσα, πάντρεμα μυθοπλασίας με πραγματικά ιστορικά γεγονότα. Το κακό νέο είναι η διαχείριση της πλοκής. Στην αρχή του βιβλίου η Βικτόρια Χίσλοπ δείχνει να φλυαρεί, να πλατειάζει και να επιμένει περισσότερο απ' όσο πρέπει, ενώ από τη μέση και μετά λειτουργεί διεκπεραιωτικά, σαν να βιάζεται να τελειώσει. Σίγουρα θα μπορούσε να ρίξει περισσότερο βάρος σε ορισμένα σημεία, όπως για παράδειγμα στο φινάλε. Ένα άλλο αρνητικό στοιχείο είναι ότι για να αποτυπώσει καλύτερα το κλίμα στο οποίο εξελίσσεται η ιστορία η συγγραφέας προβαίνει σε αρκετές αναφορές σε γεγονότα της εποχής, σε βαθμό που κουράζει τον αναγνώστη. 
Κατά τη γνώμη μου, η "Ανατολή" είναι ένα καλό βιβλίο που διαβάζεται ευχάριστα, όμως υπολείπεται σε ποιότητα από το "Νησί" και το "Νήμα". Δεν προκαλεί το ίδιο έντονο αίσθημα συγκίνησης στον αναγνώστη και δεν τον "δένει" τόσο πολύ με τους πρωταγωνιστικούς χαρακτήρες. Ίσως να φταίει το ότι ο πήχης ήταν αρκετά ψηλά από τα προηγούμενα αριστουργήματα. Και όπως συμβαίνει τις περισσότερες φορές, οι υψηλές προσδοκίες είναι δύσκολο να δικαιωθούν...

Βαθμός: 7,5/10

Κριτική βιβλίου: Ο μοναχός που πούλησε τη Ferrari του


Το βιβλίο περιγράφει τη ζωή του Τζούλιαν Μαντλ, ενός πάμπλουτου μεγαλοδικηγόρου που μετά το έμφραγμα που παθαίνει μέσα στην αίθουσα του δικαστηρίου αποφασίζει να αλλάξει τη ζωή του και να ταξιδέψει στην Ινδία για να μυηθεί στα μυστικά της ανατολίτικης φιλοσοφίας. Επιστρέφοντας από το μεγάλο ταξίδι συναντά ένα στενό φίλο και συνεργάτη του στον οποίο προσπαθεί να μεταδώσει όλα όσα έμαθε κοντά στους σοφούς μοναχούς των Ιμαλαΐων. Ουσιαστικά πρόκειται περισσότερο για ένα εγχειρίδιο αυτοβοήθειας που μας δίνει συμβουλές για να διερευνήσουμε τον εσωτερικό μας κόσμο και να γνωρίσουμε καλύτερα τον εαυτό μας, να αναδείξουμε την κρυμμένη δύναμη που βρίσκεται μέσα μας, να πετύχουμε την πνευματική και ψυχική ισορροπία, να βελτιώσουμε την ποιότητα της ζωής μας, να προσεγγίσουμε την ευτυχία και να βρούμε το πραγματικό νόημα της ζωής. 
Σε κάποιο σημείο αναφέρεται ότι "τα βιβλία δεν σου διδάσκουν τίποτα καινούργιο, αλλά σου επιτρέπουν να δεις αυτό που υπάρχει ήδη μέσα σου". Η αλήθεια είναι αφού διαβάσεις την ιστορία θα διαπιστώσεις ότι δεν θα έχεις μάθει πολλά που δεν ήξερες. Όμως είναι ένα βιβλίο που μας υπενθυμίζει με όμορφο τρόπο αυτονόητα πράγματα που έχουμε ξεχάσει, δίνοντας το έναυσμα για να κάνουμε μια νέα αρχή στη ζωή μας. Εύπεπτο και καλογραμμένο, διατηρεί ζωντανό το ενδιαφέρον του αναγνώστη (αν και φλύαρο σε ορισμένα σημεία). Κατά τη γνώμη μου δεν δικαιολογεί τη φήμη και τις υψηλές πωλήσεις του, δεν παύει όμως να αποτελεί ένα ανάγνωσμα που είναι καλό να βρίσκεται στη βιβλιοθήκη μας.

Βαθμός: 8/10

Σάββατο, 5 Σεπτεμβρίου 2015

Για τον μικρό Αϊλάν


Λένε πως μια εικόνα ισοδυναμεί με χίλιες λέξεις. Όμως, μερικές φορές είναι πολύ δύσκολο να περιγράψεις αυτό που νιώθεις μέσα σου. Τότε οι λέξεις είναι πολύ φτωχές και χάνουν το νόημά τους. Αυτό που μένει είναι μια γροθιά στο στομάχι, ένα ψυχολογικό σοκ, μια δυνατή αίσθηση λύπης, πίκρας, οργής και ενοχής. Για όλα όσα δεν έκανες. Για όλα όσα δεν σκέφτηκες. Και κυρίως για όλα όσα δεν ένιωσες.
Ντυμένος μ' ένα κόκκινο μπλουζάκι κι ένα σκούρο μπλε παντελονάκι, ο μικρός Αϊλάν μοιάζει να είναι βυθισμένος σ' έναν γαλήνιο ύπνο. Δεν είναι ξαπλωμένος σ' ένα κρεβάτι. Στρώμα του μια αφιλόξενη αμμουδιά, μαξιλάρι του η θάλασσα που γλείφει το άψυχο κορμάκι του. Δεν πρόλαβε να μεγαλώσει, να κάνει όνειρα, να γνωρίσει τον κόσμο. Πρόσφυγας στα τρία του χρόνια σε αναζήτηση μιας νέας πατρίδας που θα του προσέφερε ένα καλύτερο μέλλον. Η μοίρα στάθηκε σκληρή απέναντι στον ίδιο και την οικογένειά του. Η μητέρα του και ο πεντάχρονος αδερφός του έχασαν κι εκείνοι τη ζωή τους προσπαθώντας να περάσουν απέναντι, στις ελληνικές ακτές. Θύματα των αδίστακτων διακινητών που δεν διστάζουν μπροστά στο κέρδος να βάλουν σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές. Μια ανείπωτη οικογενειακή τραγωδία που συγκλονίζει. Μια εικόνα που για αρκετό καιρό ακόμα θα βασανίζει τη σκέψη μας και θα στοιχειώνει τα όνειρά μας. 
Ωστόσο, ο Αϊλάν στην πραγματικότητα δεν έφυγε πολύ μακριά μας. Θα είναι πάντα ένα αστέρι στον ουρανό, παρέα με τον αδερφό του, τον Γκαλίπ, αλλά και τον Παπά-Στρατή, τον προστάτη των προσφύγων και των αδυνάτων στο νησί της Λέσβου, που κατά σύμπτωση (ή μήπως όχι;) έφυγε κι αυτός την ίδια μέρα. Κάθε βράδυ που θα σηκώνουμε το κεφάλι μας ψηλά θα βλέπουμε τη λάμψη που μόνο μια αγνή και αμόλυντη παιδική ψυχή μπορεί να χαρίσει. Μια υπενθύμιση για όλα όσα έχουμε χάσει: την αλληλεγγύη, την αγάπη, την αθωότητα και την ανθρωπιά. Και τότε θα νιώσουμε μέσα μας την ελπίδα ότι μια μέρα ο κόσμος μας θα γίνει καλύτερος. 


Υ.Γ. Υπάρχει μια διχογνωμία για το αν θα πρέπει να δημοσιεύονται τέτοιες σκληρές εικόνες. Μετά από αρκετή σκέψη αποφάσισα ότι θα ήταν σωστό να ανεβάσω τη συγκεκριμένη φωτογραφία. Πιστεύω ότι το ψυχολογικό σοκ που προκαλεί οδηγεί στην μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης. Τις τελευταίες μέρες παρατηρούμε ότι οι κινήσεις αλληλεγγύης από απλούς πολίτες, συλλόγους και οργανισμούς αποκτούν ολοένα και μεγαλύτερη δυναμική, ενώ και οι κυβερνήσεις των πλούσιων δυτικοευρωπαϊκών κρατών δείχνουν σαφώς μεγαλύτερο ενδιαφέρον και λαμβάνουν μέτρα για την υποστήριξη των προσφύγων. Αναμφίβολα, τα μηνύματα είναι θετικά. Θα ήταν ουτοπικό βέβαια να πούμε πως μια φωτογραφία θα λύσει το πρόβλημα, σίγουρα μπορεί όμως να συμβάλλει ως ένα βαθμό στην αντιμετώπισή του. Και ο μικρούλης Αϊλάν, από εκεί ψηλά που βρίσκεται, θα χαμογελά κάθε φορά που κάποιο παιδάκι θα φτάνει στον προορισμό του και θα ξεκινά μια νέα ζωή γεμάτη όνειρα και ελπίδα. Άλλωστε, τίποτα δεν αξίζει περισσότερο στον κόσμο από το χαμόγελο ενός μικρού παιδιού.




Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2015

Αντίο καλοκαίρι! (version 2015)

Ένα ακόμα καλοκαίρι φτάνει προς το τέλος και ως εκ τούτου έφτασε η στιγμή της ανασκόπησης (αν και θεωρώ πως όσο φοράμε κοντομάνικα και κάνουμε μπάνιο στη θάλασσα χωρίς να κρυώνουμε είναι ακόμα καλοκαίρι!). Σ' αντίθεση με την περσινή ανάρτηση, δεν έχω να θυμάμαι κάποια τραγούδια που να με σημάδεψαν ιδιαίτερα. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να πω κάποια πράγματα για τη Μήλο, το νησί των καλοκαιρινών μου διακοπών.
Για κάποιον που δεν έχει επισκεφτεί άλλη φορά τις Κυκλάδες, θα του πρότεινα χωρίς δεύτερη σκέψη την Μήλο. Ο λόγος; Κατά τη γνώμη μου είναι το πιο αντιπροσωπευτικό νησί των Κυκλάδων. Παραδοσιακή αρχιτεκτονική με τα κλασικά λευκά σπιτάκια, γραφική Χώρα (Πλάκα) η οποία είναι σκαρφαλωμένη ψηλά και προσφέρει όμορφη θέα κι ένα εκπληκτικό ηλιοβασίλεμα, μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους που παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον (ιδιαίτερα οι κατακόμβες στην Τρυπητή), και... Το κυριότερο αξιοθέατο του νησιού είναι οι τα βραχώδη τοπία που έχουν σχηματιστεί λόγω ηφαιστειακών εκρήξεων και έχουν δημιουργήσει παραλίες και σημεία που μπορείς να απολαύσεις το μπάνιο σου (μερικά είναι μη προσβάσιμα με αυτοκίνητο). Must η βόλτα με το καραβάκι που κάνει το γύρο του νησιού!! Φυσικά υπάρχουν και οι κλασικές αξιόλογες αμμώδεις παραλίες, όπως για παράδειγμα η Αχοιβαδολίμνη (την αναφέρω γιατί μου άρεσε ιδιαίτερα). Σε γενικές γραμμές είναι μια επιλογή που θα σας ενθουσιάσει!


1. Αδάμαντας


2. Κλέφτικο


3. Κάλαμος


4. Θειωρυχεία


5. Κλεφτή ματιά στο εσωτερικό ενός ερειπωμένου σπιτιού στην Κίμωλο


6. Κατακόμβες


7. Σαρακήνικο


8. Αχοιβαδολίμνη


9. Θέα κοντά στο Κάστρο της Πλάκας


10. Θέα κοντά στο Κάστρο της Πλάκας 2


11. Πλάκα-Περιμένοντας το ηλιοβασίλεμα


12. Πλάκα- Ηλιοβασίλεμα!

Κυριακή, 30 Αυγούστου 2015

Θεσσαλονίκη

Εκεί που η Ανατολή συναντά τη Δύση. Συμπρωτεύουσα, Μητρόπολη των Βαλκανίων, χωνευτήρι λαών και πολιτισμών, ερωτική πόλη. Χαρακτηρισμοί που αποκαλύπτουν την ιδιαίτερη ταυτότητα της πόλης. Κάστρα, βυζαντινοί ναοί, οθωμανικά τεμένη, λουτρά και απομεινάρια ρωμαϊκών ανακτόρων συνθέτουν ένα πολυπολιτισμικό ψηφιδωτό. Επιβλητικές νεοκλασικές πολυκατοικίες στους δρόμους του ιστορικού κέντρου αποπνέουν έναν αέρα κοσμοπολιτισμού και αρχοντιάς. Ανατολίτικες αγορές και παζάρια συνυπάρχουν αρμονικά με σύγχρονα εμπορικά κέντρα. Βραδινοί ατμοσφαιρικοί περίπατοι στην παραλία με φόντο τον Λευκό Πύργο. Κι εκεί ψηλά η Άνω Πόλη. Λιθόστρωτα καλντερίμια δίπλα σε σπίτια παραδοσιακής αρχιτεκτονικής, μικρές γραφικές πλατείες και μια αίσθηση ότι βρίσκεσαι έστω και νοερά σε μια άλλη διάσταση του χώρου και του χρόνου.
Έχει κι αυτή τα προβλήματά της. Δεν παύει να είναι μια πυκνοκατοικημένη τσιμεντούπολη με ελάχιστο πράσινο, κυκλοφοριακό χάος και αισθητική βρομιά από τις μουτζούρες και τα ακαλαίσθητα γκράφιτι. Όμως είναι μια πόλη σχετικά καλοφτιαγμένη, πιο ανθρώπινη και δεν δείχνει την εικόνα εγκατάλειψης ή υποβάθμισης στο ιστορικό της κέντρο, όπως συμβαίνει για παράδειγμα σε μεγάλο βαθμό στην Αθήνα. Ακόμα και οι μέτριας αισθητικής τερατώδεις πολυκατοικίες του κέντρου είναι συνήθως βαμμένες με ζωηρά χρώματα που διώχνουν την ψυχρή μουντάδα και δίνουν έναν πιο ζωντανό τόνο. 
Όσο καλά κι αν νομίζεις ότι την ξέρεις, πάντα θα υπάρχει κάτι που θα σου ξεφεύγει. Έτσι κι αλλιώς, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Η Θεσσαλονίκη θα είναι πάντα εκεί και θα σε περιμένει να την (ξανα) ανακαλύψεις! 


1. Παλιά πολυκατοικία στην Γρηγορίου Παλαμά


2. Πλατεία Ναυαρίνου


3. Τσιμισκή και Χρυσοστόμου Σμύρνης


4. Βυζαντινά τείχη λίγο πιο πάνω από τον Πύργο Τριγωνίου


5. Τσινάρι-Άνω Πόλη


6. Ναός Αγίου Ιωάννη Προδρόμου (Από πάνω η Αγία Σοφία)


7. Πλατεία Αγίας Σοφίας


8. Κατούνη & Οπλοποιού στα Λαδάδικα


9. Ροτόντα και πεζόδρομος Γούναρη. Στο βάθος τα Κάστρα με Πύργο Τριγωνίου


10. Πλατεία Αριστοτέλους (θέα από ξενοδοχείο Electra Palace)


11. Λιμάνι-Επιβατικός Σταθμός (Παλιό τελωνείο)


12. Θέα από Πύργο ΟΤΕ


13. Παύλου Μελά και Μητροπόλεως


14. Τσιμισκή και Λόρδου Βύρωνος


15. Τσιμισκή και Ικτίνου

Κυριακή, 23 Αυγούστου 2015

Κριτική βιβλίου: Ο Μικρός Πρίγκιπας


Ο Μικρός Πρίγκιπας, λοιπόν! Ένα βιβλίο που επιτέλους διάβασα, έστω και σε σχετικά μεγάλη ηλικία. Ένα αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, ένα βιβλίο που μέσα στην απλότητα ενός παιδικού παραμυθιού κρύβει συμβολισμούς, αλληγορίες, νοήματα και μηνύματα. Μια υπέροχη ιστορία που δίνει μαθήματα ζωής και απευθύνεται σε μικρούς και μεγάλους.
Χαμένος στην απεραντοσύνη της ερήμου μετά από μια βλάβη του αεροπλάνου του, ένας πιλότος συναντά ένα ασυνήθιστο αγόρι που μοιάζει να εμφανίστηκε από το πουθενά. Το αγόρι του διηγείται ιστορίες από τις επισκέψεις του σε διάφορους πλανήτες, αλλά και στη Γη. Μέσα από τις απλές αυτές ιστορίες αναδεικνύονται βαθυστόχαστες αλήθειες και ουσιώδη ζητήματα που αφορούν την ανθρώπινη φύση. " Δεν βλέπεις παρά μόνο με την καρδιά. Το ουσιαστικό είναι αόρατο στο μάτι". Βυθισμένοι στην ματαιοδοξία, στην κενότητα, στον ατομικισμό, στα πάθη και τους εγωισμούς, σ' έναν αγχωτικό κόσμο που κυριαρχεί το ανελέητο κυνήγι του πλούτου και η ακόρεστη δίψα για επαγγελματική καταξίωση αδυνατούμε αν βρούμε το αληθινό νόημα της ζωής. Κάτι που τις περισσότερες φορές είναι ορατό μόνο μέσα από τα μάτια της αγνής ψυχής ενός παιδιού.
Ο "Μικρός Πρίγκιπας" είναι ένα βιβλίο που ο καθένας πρέπει να έχει στη βιβλιοθήκη του. Η εικονογράφηση του βιβλίου έγινε από τον ίδιο τον συγγραφέα, τον Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ, πιλότο της γαλλικής πολεμικής αεροπορίας. Πηγή έμπνευσης του βιβλίου αποτέλεσε ανάλογη εμπειρία του συγγραφέα, όταν το αεροπλάνο του συνετρίβη στη έρημο Σαχάρα και ο ίδιος μαζί με τον συγκυβερνήτη του παρέμειναν χωρίς προμήθειες για τρεις μέρες, ώσπου διασώθηκαν από περαστικούς Βεδουίνους. Στις 31 Ιουλίου 1944, ένα χρόνο μετά την έκδοση του Μικρού Πρίγκιπα, ο Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ εξαφανίστηκε κατά τη διάρκεια αναγνωριστικής πτήσης πάνω από τη Μεσόγειο. Τα ίχνη του δεν βρέθηκαν ποτέ.

Βαθμός: 9/10

Και πάλι μαζί!

Μετά από αρκετούς ανενεργούς μήνες ξεκινώ και πάλι την ανάρτηση κειμένων στο blog. Δεν υπήρχε κάποιος ιδιαίτερος λόγος που να εξηγεί την αδράνειά μου. Η καταγραφή σκέψεων και απόψεων με τη μορφή ενός διαδικτυακού ημερολογίου έχει θετική επίδραση τόσο στο συγγραφέα που εξωτερικεύει κάποια πράγματα που βρίσκονται στον εσωτερικό του κόσμο, όσο και στον αναγνώστη που δέχεται την πληροφορία και εμπλουτίζει εκείνο το μεγάλο σακούλι γνώσεων και εμπειριών που γεμίζει συνεχώς ως το τέλος της ύπαρξής μας. Δεν ξέρω πόσοι παρακολουθούν αυτό το blog (υποψιάζομαι ελάχιστοι), αλλά με μεγάλη χαρά θα δεχτώ τα σχόλια και τις παρατηρήσεις σας!